Υπάρχουν μπάντες που γράφουν σπουδαία τραγούδια. Υπάρχουν και εκείνες που αλλάζουν την ίδια τη γλώσσα της μουσικής τους. Οι Pantera ανήκουν στη δεύτερη, σπανιότερη κατηγορία. Υπήρξε η μπάντα που πήρε το heavy metal από τα υπερβολικά φώτα του glam, το βούτηξε στη βρωμιά, στον ιδρώτα και στην οργή και το έκανε ξανά επικίνδυνο.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, το metal βρισκόταν σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Το glam είχε αρχίσει να καταρρέει κάτω από το βάρος της υπερβολής του, ενώ το grunge από το Seattle σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά του. Πολλοί πίστεψαν ότι το heavy metal είχε χάσει τη δυναμική του. Και τότε εμφανίστηκαν οι Pantera.
Το "Cowboys from Hell” το 1990 έμοιαζε με χτύπημα στο στομάχι. Ο ήχος του ήταν ωμός αλλά πειθαρχημένος, βίαιος αλλά απόλυτα groove-based. Δεν ήταν thrash, δεν ήταν classic heavy metal, δεν ήταν hardcore. Ήταν κάτι καινούργιο. Οι Pantera πήραν την τεχνική του metal, την επιθετικότητα του thrash και τη βαρύτητα του southern groove και δημιούργησαν έναν ήχο που αργότερα ολόκληρος ο πλανήτης θα αποκαλούσε groove metal.
Και μετά ήρθε το "Vulgar Display of Power”. Ένας δίσκος που μέχρι σήμερα ακούγεται σαν πολεμική δήλωση. Τα "Walk”, "Mouth for War”, "Fucking Hostile” και "This Love” έγιναν ύμνοι μιας γενιάς που ήθελε η μουσική της να έχει βάρος, όγκο και αληθινή ένταση. Οι Pantera δεν χαμογελούσαν στις κάμερες, δεν έψαχναν radio friendly hooks και δεν προσπάθησαν ποτέ να γίνουν εύπεπτοι. Το εντυπωσιακό είναι ότι ακριβώς γι’ αυτό έγιναν τεράστιοι.
Κεντρική μορφή της μπάντας ήταν φυσικά ο Dimebag Darrell. Για πολλούς, ο τελευταίος πραγματικά εμβληματικός guitar hero του metal. Ο τρόπος που έπαιζε κιθάρα συνδύαζε τεχνική, groove, χάος και μελωδία με τρόπο που κανείς δεν είχε πετύχει πριν. Τα riffs του είχαν βαρύτητα αλλά και απίστευτο swing, ενώ τα solos του ακούγονταν σαν να βρίσκονται διαρκώς στο όριο της κατάρρευσης χωρίς ποτέ να χάνουν τον έλεγχο. Μέχρι σήμερα, δεκάδες κιθαρίστες προσπαθούν να αντιγράψουν τον ήχο και το feeling του χωρίς πραγματικά να τα καταφέρνουν. Και μας λείπει πολύ.
Δίπλα του, ο Vinnie Paul δημιούργησε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα drum sounds στην ιστορία της σκληρής μουσικής. Το groove των Pantera δεν θα υπήρχε χωρίς το σχεδόν μηχανικό αλλά βαθιά "human” παίξιμό του. Ο Rex Brown αποτέλεσε τον αθόρυβο πυλώνα της μπάντας, κρατώντας χαμηλά τον ήχο με στιβαρότητα και ακρίβεια.
Και φυσικά υπήρχε ο Phil Anselmo. Ένας frontman που δεν έμοιαζε με rock star αλλά με εκρηκτικό μηχανισμό έτοιμο να διαλυθεί πάνω στη σκηνή. Η φωνή του μπορούσε να περάσει από brutal κραυγές σε σχεδόν blues μελωδίες μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ενώ η σκηνική του παρουσία καθόρισε ολόκληρη τη metal αισθητική των ‘90s. Η επιρροή του σε αμέτρητους vocalists παραμένει τεράστια μέχρι σήμερα.
Η σημασία των Pantera όμως δεν περιορίζεται στους δίσκους τους. Η πραγματική δύναμή τους φαινόταν στη σκηνή. Τα live τους απέκτησαν μυθικές διαστάσεις γιατί έμοιαζαν περισσότερο με έκρηξη συλλογικής έντασης παρά με συναυλία. Mosh pits, ιδρώτας, chaos, riffs που έπεφταν σαν τσιμεντόλιθοι και μια μπάντα που έπαιζε λες και κάθε βράδυ ήταν το τελευταίο της. Οι Pantera δεν δημιουργούσαν απλώς συναυλίες, δημιουργούσαν εμπειρίες απόλυτης εκτόνωσης.
Το αποτύπωμά τους στη σύγχρονη heavy μουσική είναι σχεδόν αδύνατο να υπολογιστεί. Από το metalcore μέχρι το nu metal και από το hardcore μέχρι το σύγχρονο groove metal, δεκάδες μπάντες κουβαλούν DNA των Pantera στον ήχο τους. Χωρίς αυτούς, ο ήχος της heavy μουσικής μετά το 1990 πιθανότατα θα ήταν τελείως διαφορετικός.
Ακόμα και μετά τη διάλυση της μπάντας και τη δολοφονία του Dimebag Darrell το 2004 - μια από τις πιο τραγικές στιγμές στην ιστορία της rock μουσικής - η επιρροή τους δεν έσβησε ποτέ. Αντίθετα, με τα χρόνια έγινε ακόμα πιο μεγάλη. Οι νεότερες γενιές συνεχίζουν να ανακαλύπτουν τους δίσκους τους σαν να κυκλοφόρησαν χθες, ενώ τραγούδια όπως το "Walk” παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο.
Γι’ αυτό και η πρώτη εμφάνιση των Pantera στην Ελλάδα δεν είναι απλώς ακόμα μία μεγάλη συναυλία. Είναι ένα ιστορικό live για το ελληνικό metal κοινό. Είναι η ευκαιρία να δούμε από κοντά ένα συγκρότημα που δεν ακολούθησε ποτέ τις τάσεις αλλά δημιούργησε τις δικές του.
Στις 9 Ιουλίου, στο Release Athens 2026, θα βρεθούμε απέναντι σε ένα κομμάτι της ίδιας της ιστορίας του heavy metal. Και αυτό, από μόνο του, είναι αρκετό.
Περισσότερες πληροφορίες και εισιτήρια στην επίσημη σελίδα του Release Athens.
Πηγή: esquire.com.gr
