Ένα μεγάλο κομμάτι των 90s καθορίστηκε από το trip-hop, ένα μουσικό είδος που γεννήθηκε στο Bristol και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ένα άνοστο ηχητικό περιβάλλον που έντυνε τα ακριβά σαλόνια ξενοδοχείων και τις βολικές ξαπλώστρες των hip καλοκαιρινών προορισμών.
Οι Massive Attack, από τους πρωτοπόρους του είδους, όταν έφτασε η ώρα να μπουν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν το επόμενο βήμα μιας καριέρας που είχε ήδη πίσω της δύο καθοριστικά album, όπως το "Blue Lines" και το "Protection", είχαν σαφέστατη πρόθεση να απεμπλακούν από την ταμπέλα του trip hop ή καλύτερα να την κάνουν χίλια κομμάτια. Και φυσικά, σχεδόν έγιναν κομμάτια και οι ίδιοι.
Τα τραγούδια τους που στη βάση τους είχαν τη soul, το hip hop, τη dub και φυσικά την κυρίαρχη τότε χορευτική μουσική, έφυγαν από το παράθυρο και τη θέση τους πήραν έντεκα κλειστοφοβικά anthems που αποτέλεσαν μια από τις πιο σημαντικές μουσικές παρακαταθήκες των 90s και μια από τις πιο σφιχτοδεμένες συλλογές τραγουδιών των τελευταίων δεκαετιών. Από το εναρκτήριο "Angel” με τον συγκλονιστικό Horace Andy και τα "Teardrop” και "Black Milk” με την αιθέρια Elizabeth Fraser, μέχρι το ατόφιο σκοτάδι του "Inertia Creeps” και το εκρηκτικό "Group Four”, το "Mezzanine" από τις 20 Απριλίου του 1998 που κυκλοφόρησε μέχρι σήμερα, έχει γίνει το απόλυτο μεταμεσονύχτιο soundtrack, πηγή έμπνευσης για μερικούς από τους πιο ανήσυχους παραγωγούς που συναντήσαμε έκτοτε και σχεδόν κάθε κομμάτι σκοτεινής, κινηματογραφικής και στα όρια-της-σχιζοφρένειας μουσικής, οφείλει κάτι σε αυτό το αριστούργημα.
