Σαν σήμερα, στις 18 Μαΐου 2017, έδινε τέλος στη ζωή του ο Chris Cornell, ένας τραγουδιστής που πλησίασε όσο ελάχιστοι στο ιδανικό του χαρακτηρισμού ως "ο απόλυτος frontman". Κι όμως, παρά το τεράστιο καλλιτεχνικό του εκτόπισμα, ο frontman των Soundgarden και των Audioslave ήταν από τους πρώτους που αναγνώριζαν μεγαλείο σε άλλους, ειδικά όταν πίστευε ότι είχαν φτάσει σε σημεία που ο ίδιος δεν είχε αγγίξει.
Ο Cornell ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τους Zeppelin, αλλά δεν ήθελε να γίνει μίμησή τους. Το πραγματικό μάθημα που άφησαν ο Robert Plant και ο Jimmy Page ήταν ότι στο rock μπορείς να δοκιμάσεις τα πάντα, ακόμη κι αν μοιάζουν παράλογα. Ο Cornell υιοθέτησε αυτή τη φιλοσοφία, γράφοντας τραγούδια παράξενα και τολμηρά, όπως το "Burden in My Hand". Την ίδια στιγμή, δεν έλειπαν οι επίδοξοι μουσικοί που προσπαθούσαν να βρουν τον δρόμο τους αντιγράφοντας λίγα κλασικά Zeppelin riffs.
Εκεί που συγκροτήματα τύπου Kingdom Come θα μπορούσαν απλώς να εξελιχθούν σε μια αξιοπρεπή tribute εκδοχή των Zeppelin, ο Jeff Buckley είχε μόνος του όλη αυτή τη σχεδόν υπερφυσική δύναμη. Ο Page και ο Plant χρειάζονταν ο ένας τον άλλον για να ισορροπήσουν τα στοιχεία τους· στον Buckley, όμως, αρκούσε ένα άκουσμα του "Grace" για να τα βρεις όλα μπροστά σου: μουσική πολυπλοκότητα, εκρηκτικά φωνητικά άλματα και την ωμή ενέργεια του hard rock, πριν καν "μπει" η υπόλοιπη μπάντα. Και αυτό δεν ήταν τυχαίο· ήταν το αποτέλεσμα όσων είχε ακούσει και μελετήσει.
Δεν υπήρξε ποτέ ένας επιφανειακός όμορφος τύπος που ήθελε γρήγορη επιτυχία. Ο Buckley είχε βυθιστεί στους κλασικούς δίσκους, περνώντας ατελείωτες ώρες ακούγοντας Patti Smith ή δουλεύοντας τη γραφή του μέσα από τραγούδια του Leonard Cohen. Ήταν διαρκώς σε αναζήτηση νέων τρόπων να εξελίξει το όραμά του. Γι’ αυτό και, όταν έφυγε από τη ζωή, ο Cornell αισθάνθηκε ότι η μουσική έχασε έναν πραγματικό πρωτοπόρο.
Το κύμα του grunge είχε ήδη αρχίσει να υποχωρεί όταν χάθηκε ο Buckley, όμως η ιδέα ότι δεν θα υπήρχε ποτέ ξανά νέα μουσική από εκείνον ήταν συντριπτική. Ο Cornell είχε πει χαρακτηριστικά: "Η φωνή του Jeff Buckley ήταν καθηλωτική και ο ίδιος ένας σπουδαίος τραγουδιστής. Η μουσική του άφησε ένα αυθεντικό και εντυπωσιακό αποτύπωμα. Ο θαυμασμός μου για τη δουλειά και το φωνητικό του στυλ δεν μπορεί να αποδοθεί πλήρως με λόγια. Τέτοια ταλέντα είναι σπάνιοι θησαυροί".
Ακόμη πιο σκληρό είναι το να γνωρίζεις τι βίωνε στο παρασκήνιο. Ο Buckley ήδη πάλευε να τελειοποιήσει τον ήχο του στο ντεμπούτο του, όμως το "Sketches for My Sweetheart the Drunk" δείχνει ξεκάθαρα ότι ετοιμαζόταν να προχωρήσει ακόμη βαθύτερα στο μουσικό άγνωστο. Τραγούδια όπως τα "Yard of Blonde Girls" και "Vancouver" θα μπορούσαν να διαλύσουν οποιοδήποτε live.
Και τώρα που ούτε ο Cornell βρίσκεται πια εδώ, οι δυο τους μοιάζουν σαν να περπάτησαν παράλληλους δρόμους, ως σύγχρονοι μαθητές του κλασικού rock. Και οι δύο είχαν τεράστια ομορφιά να προσφέρουν στον κόσμο. Όταν έφυγαν, όμως, έμεινε η αίσθηση πως ο κόσμος δεν ήταν ακόμη έτοιμος να τους αφήσει να φύγουν.
Πηγή: esquire.com.gr
