Όταν οι Metallica άρχισαν να παίρνουν μπροστά, δεν άργησαν να καταλάβουν ότι αυτό που είχαν στα χέρια τους δεν ήταν απλώς ένα συγκρότημα - ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή στις πρώτες σου εμφανίσεις που αλλάζουν όλα. Όταν βλέπεις τον κόσμο να αντιδρά, να πιάνει αυτό που κάνεις και να το μεταφέρει παρακάτω, σχεδόν ενστικτωδώς. Για τους Metallica, αυτό ήταν το σημείο καμπής: η συνειδητοποίηση ότι ο ωμός, επιθετικός τους ήχος μπορούσε να ξεφύγει από τα μικρά venues της Αμερικής και να πάει πολύ πιο μακριά.
Το "Hit The Lights” λειτούργησε σαν αφετηρία. Όχι επειδή ήταν περίπλοκο - το αντίθετο. Ήταν απλό, γρήγορο, σχεδόν ευθύ. Αλλά μέσα σε αυτή την απλότητα έκρυβε μια δήλωση: το metal ως τρόπος ζωής. Οι ταχύτητες, η ένταση, η αίσθηση ότι όλα βρίσκονται στο κόκκινο, τους ξεχώρισαν αμέσως. Το επόμενο βήμα ήταν να το αποδείξουν στη σκηνή.
Και εκεί τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά.
Η ένταση του τραγουδιού δεν μεταφερόταν εύκολα live. Ο James Hetfield δεν μπορούσε να καλύψει τα πάντα, οπότε άφησε τη ρυθμική κιθάρα στον Dave Mustaine για να εστιάσει στο τραγούδι. Ήταν μια κάπως ανορθόδοξη, σχεδόν πρόχειρη λύση - αλλά λειτουργούσε. Και αυτό ήταν αρκετό για να τους κρατήσει στον δρόμο, με το κοινό να ανταποκρίνεται όλο και πιο έντονα σε κάθε επόμενη εμφάνιση.
Όπως κάθε μπάντα που καταλαβαίνει ότι κάτι αρχίζει να χτίζεται, δεν έμειναν στάσιμοι. Το επόμενο βήμα ήταν πιο τολμηρό. Πήραν την ενέργεια του πρώτου δίσκου και τη συνδύασαν με την εμπειρία που μόνο οι περιοδείες μπορούν να δώσουν. Το αποτέλεσμα; Ένα άλμπουμ που έδειχνε ότι δεν ήταν απλώς μια νέα μπάντα - ήταν η επόμενη στη σειρά.
"Οι περιοδείες μάς άλλαξαν", έχει πει ο Hetfield. "Αρχίσαμε να βλέπουμε τον κόσμο αλλιώς. Και αυτό πέρασε στους στίχους - πιο άποψη, πιο ένταση, πιο punk. Το 'Kill ’Em All' ήταν ουσιαστικά τραγούδια που παίζαμε ήδη. Το 'Ride The Lightning' ήταν κάτι άλλο. Το 'Creeping Death' ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε ότι χτίζουμε κάτι μεγάλο. Υπήρχε πλέον και μια αίσθηση παραγωγής".
Με το "Ride The Lightning", οι Metallica έκαναν κάτι πιο ουσιαστικό από το να βελτιώσουν τον ήχο τους - τον επαναπροσδιόρισαν. Στα Sweet Silence Studios, μαζί με τον Flemming Rasmussen, άρχισαν να πειραματίζονται. Ακουστικές κιθάρες, πιο ατμοσφαιρικά περάσματα, κομμάτια όπως το "For Whom The Bell Tolls” και το "Trapped Under Ice” έδειχναν ότι δεν ενδιαφέρονταν να μείνουν σε μία ταμπέλα.
Αλλά η μεγαλύτερη αλλαγή δεν ήταν μουσική.
Ο Hetfield άρχισε να γράφει με μια πιο βαριά, σχεδόν κουρασμένη από τον κόσμο ματιά. Από τον φόβο του πυρηνικού πολέμου στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, μέχρι ιστορίες ανθρώπων εγκλωβισμένων σε ένα σύστημα που δεν αφήνει διέξοδο. Δεν ήταν απλώς τραγούδια - ήταν εικόνες.
Κάπου εκεί, αυτή η ωμή DIY μπάντα άρχισε να κοιτάει προς τα έξω. Να αποκτά κατεύθυνση. Να χτίζει κάτι που δεν θα σταματούσε στα clubs.
Ο Hetfield και οι υπόλοιποι δεν προσπαθούσαν να γίνουν η μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο.
Απλώς έφτιαχναν κάτι που δεν μπορούσε να μείνει μικρό.
Και αυτό έκανε όλη τη διαφορά.
Πηγή: esquire.com.gr
