Έναν χρόνο μετά τον θάνατό του Ozzy Osbourne, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς ότι η παρουσία του παραμένει παντού. Στα μπλουζάκια των εφήβων που μόλις ανακάλυψαν τους Black Sabbath. Στα φεστιβάλ όπου χιλιάδες άνθρωποι συνεχίζουν να τραγουδούν το "Paranoid". Στους κιθαρίστες που εξακολουθούν να κυνηγούν εκείνον τον βαρύ, σκοτεινό ήχο που γεννήθηκε στα εργοστάσια του Μπέρμιγχαμ. Και σε μια μουσική βιομηχανία που, όσο κι αν αλλάζει, δύσκολα θα ξαναγεννήσει μια προσωπικότητα σαν τη δική του.
Γιατί ο Ozzy δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής. Ήταν ένας άνθρωπος που κατάφερε να γίνει σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής.
Από το Μπέρμιγχαμ στη γέννηση του heavy metal
Όταν οι Black Sabbath εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του '60, η μουσική σκηνή ήταν γεμάτη αισιοδοξία, ψυχεδέλεια και τραγούδια για την αγάπη. Ο Ozzy Osbourne, ο Tony Iommi, ο Geezer Butler και ο Bill Ward έκαναν σχεδόν το αντίθετο.
Έφεραν στη μουσική τον φόβο, τη βιομηχανική μουντάδα, τον πόλεμο, τη θρησκεία, την αγωνία και όλα όσα απέφευγε η mainstream rock της εποχής. Οι βαριές κιθάρες του Iommi, οι σκοτεινοί στίχοι του Butler και η ανατριχιαστική φωνή του Ozzy δημιούργησαν κάτι που τότε δεν είχε ακόμη όνομα. Αργότερα, ο κόσμος θα το αποκαλούσε heavy metal.
Ακόμη και σήμερα είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς συγκροτήματα όπως οι Metallica, οι Iron Maiden, οι Slayer, οι Pantera ή οι Ghost χωρίς την ύπαρξη των Black Sabbath. Όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ξεκινούν από εκείνη την παρέα τεσσάρων νεαρών από το Μπέρμιγχαμ. Και όμως, η ιστορία του Ozzy δεν σταμάτησε όταν αποχώρησε από το συγκρότημα στα τέλη της δεκαετίας του '70. Αντίθετα, τότε ξεκίνησε το δεύτερο κεφάλαιο της ζωής του.
Με δίσκους όπως τα "Blizzard of Ozz", "Diary of a Madman" και "No More Tears", απέδειξε ότι δεν χρειαζόταν τους Black Sabbath για να γεμίσει στάδια. Δημιούργησε μια σόλο καριέρα που οι περισσότεροι τραγουδιστές θα ζήλευαν ως μοναδικό επίτευγμα μιας ζωής.
Από "Prince of Darkness" σε... αγαπημένο οικογενειάρχη
Αυτό όμως που έκανε πραγματικά μοναδικό τον Ozzy ήταν ότι κατάφερε να επιβιώσει από τον ίδιο του τον μύθο.
Οι ιστορίες γύρω από τις καταχρήσεις του έχουν περάσει στη μουσική μυθολογία. Ξενύχτια που κράτησαν εβδομάδες, αλκοόλ, ναρκωτικά, ακραίες συμπεριφορές και φυσικά η διαβόητη στιγμή με τη νυχτερίδα, που τον ακολουθούσε μέχρι το τέλος της ζωής του. Κάθε άλλη προσωπικότητα θα είχε παγιδευτεί για πάντα σε αυτή την εικόνα.
Ο Ozzy έκανε κάτι πολύ πιο δύσκολο. Όταν το 2002 προβλήθηκε το "The Osbournes", εκατομμύρια άνθρωποι ανακάλυψαν έναν εντελώς διαφορετικό άνθρωπο. Όχι τον "Πρίγκιπα του Σκότους", αλλά έναν πατέρα που χανόταν μέσα στο ίδιο του το σπίτι, έναν σύζυγο που πείραζε τη Sharon, έναν παππού που έβριζε περισσότερο από όσο μιλούσε και έναν άνθρωπο που δεν φοβόταν ποτέ να γελάσει με τον εαυτό του.
Λίγοι καλλιτέχνες έχουν καταφέρει να αποδομήσουν τόσο επιτυχημένα τον ίδιο τους τον μύθο χωρίς να χάσουν ούτε στάλα από την αίγλη τους.
Aυτό να ήταν το μεγαλύτερο χάρισμά του. Ο κόσμος δεν αγαπούσε τον Ozzy επειδή ήταν τέλειος. Τον αγαπούσε επειδή ήταν αυθεντικός. Δεν προσπάθησε ποτέ να παρουσιαστεί ως πρότυπο. Δεν έκρυψε τις εξαρτήσεις, τις αποτυχίες ή τα προβλήματα υγείας του. Αντίθετα, τα αντιμετώπιζε με μια σχεδόν παιδική ειλικρίνεια, η οποία έκανε ακόμη πιο ανθρώπινη μια προσωπικότητα που για δεκαετίες παρουσιαζόταν σχεδόν σαν μυθικό πλάσμα.
Όταν τα τελευταία χρόνια της ζωής του άρχισε να παλεύει με σοβαρά προβλήματα υγείας, ο κόσμος δεν παρακολουθούσε απλώς την πορεία ενός θρύλου. Παρακολουθούσε έναν άνθρωπο που αρνιόταν να εγκαταλείψει τη σκηνή, ακόμη κι όταν το σώμα του δεν μπορούσε πλέον να τον ακολουθήσει.
Η τελευταία του εμφάνιση δεν ήταν απλώς μια συναυλία. Ήταν ένας αποχαιρετισμός ανάμεσα σε έναν καλλιτέχνη και το κοινό που τον ακολούθησε για περισσότερες από πέντε δεκαετίες.
Έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, η απουσία του παραμένει αισθητή όχι μόνο επειδή χάθηκε μια σπουδαία φωνή, αλλά επειδή χάθηκε μια προσωπικότητα που δύσκολα μπορεί να επαναληφθεί. Σήμερα υπάρχουν εξαιρετικοί μουσικοί. Υπάρχουν τεχνικά καλύτεροι τραγουδιστές. Υπάρχουν καλλιτέχνες με μεγαλύτερες παραγωγές και περισσότερους followers. Αυτό που δεν υπάρχει εύκολα είναι άνθρωποι που να μοιάζουν πραγματικά μοναδικοί.
Ο Ozzy Osbourne δεν χρειάστηκε ποτέ να προσποιηθεί κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Ίσως γι' αυτό κατάφερε να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένας θρύλος του heavy metal.
Έγινε ένας από τους τελευταίους πραγματικούς rock stars και αυτοί, όσο κι αν περνά ο χρόνος, δεν πεθαίνουν ποτέ πραγματικά.
Πηγή: esquire.com.gr
