Τίποτα πάνω στον Dave Grohl δεν έμοιαζε φτιαγμένο για να χωρέσει σε έννοιες όπως "στιλ" ή "μόδα" όταν πρωτομπήκε σε συγκρότημα. Η underground punk σκηνή βρισκόταν στον αντίποδα όσων θεωρούνταν τότε in, την ώρα που το Sunset Strip εξακολουθούσε να ορίζει το παιχνίδι. Ακόμη κι όταν οι Nirvana έγιναν η μεγαλύτερη μπάντα στον πλανήτη, δεν ήταν ποτέ ξεκάθαρο αν ανήκαν πραγματικά στο club των "cool" του MTV. Και ενώ τύποι σαν τον Grohl δεν είχαν καμία πρόθεση να δείχνουν κουλ, υπήρχαν άλλοι που ανέβαιναν στη σκηνή και το έκαναν να φαίνεται σαν δεύτερη φύση.
Ο Grohl ήταν πάντα πιο άνετος όταν απλώς ήταν ο εαυτός του, ειδικά με τους Foo Fighters. Αν, όμως, κοιτάξεις τον τρόπο που στεκόταν κάποιος σαν τον David Bowie, καταλαβαίνεις ότι αυτό ήταν ένα εντελώς διαφορετικό σύμπαν. Ο Bowie έμοιαζε εξωγήινος - και ίσως αυτό να ήταν το point. Πίσω από τα στρώματα μακιγιάζ, υπήρχε πάντα ο Davey Jones, αλλά στη σκηνή εμφανιζόταν ως κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο.
Δεν υπάρχει τίποτα λάθος σε αυτό το είδος περσόνας. Απλώς, το punk δεν είχε χώρο για τέτοια λάμψη. Η πρώτη του γενιά χτίστηκε πάνω στην άρνηση του κατεστημένου. Την ώρα που οι θεοί της rock συνέχιζαν να δεσπόζουν, μπάντες όπως οι Sex Pistols και οι Clash έβρισκαν διαρκώς τρόπους να αποδομούν αυτή την εικόνα. Αλλά πόσο βέβαιο είναι ότι το punk ξεκίνησε όντως από τη Βρετανία;
Η συζήτηση για την προέλευση του punk δεν έχει τελειώσει ποτέ. Ναι, ο John Lydon βοήθησε να φουντώσει η φωτιά, αλλά οι Ramones είχαν ήδη ανοίξει τον δρόμο. Από το εξώφυλλο του ντεμπούτου τους, οι τέσσερις "μη-αδερφοί" πήραν όλη την ενέργεια των δρόμων της Νέας Υόρκης και τη μετέτρεψαν σε μικρές, εκρηκτικές δόσεις rock, που έσκαγαν σαν ριπές κάθε φορά που έπαιζαν.
Κάπου εκεί, το rock and roll είχε αρχίσει να γίνεται σχεδόν… εκλεπτυσμένο. Όχι για τον Grohl. Για εκείνον, οι Ramones ήταν το manual του τι σημαίνει cool: "Ο πρώτος τους δίσκος - αυτή η σειρά από εκρηκτικά τρίλεπτα power pop τραγούδια - άλλαξε τα πάντα. Αυτό που με τράβηξε ήταν το πώς ξεκινούσαν: "1,2,3,4” και μετά μια μικρή παύση πριν μπουν. Αυτή η παύση τους έδινε χρόνο να κουμπώσουν μεταξύ τους. Και φυσικά, η εικόνα - δερμάτινα, γυαλιά - ήταν ό,τι πιο cool μπορούσε να δει ένας πιτσιρικάς. Πόσο μάλλον κάποιος που ήθελε να γίνει drummer".
Και ναι, μπορεί να έδειχναν σκληροί με τα δερμάτινα και τα Chuck Taylors, αλλά η πραγματική τους δύναμη ήταν αλλού: στην ωμή, ακατέργαστη ενέργεια. Έκαναν τη μουσική να μοιάζει προσβάσιμη, σχεδόν εύκολη — σαν να μπορούσε ο καθένας να πιάσει μια κιθάρα και να παίξει. Έτσι ξεκίνησε ένα κύμα παιδιών που ήθελαν να κάνουν τον ενισχυτή τους να ουρλιάξει όπως του Johnny Ramone στο "Blitzkrieg Bop”.
Και αν το δεις ψύχραιμα, οι Ramones ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα από πολλούς Βρετανούς συνομηλίκους τους. Η πολιτική ένταση των Clash δεν ήταν εύκολο να αγγίξει κάποιον που ακόμα έψαχνε ποιος είναι. Αντίθετα, ένα κομμάτι όπως το "I Wanna Be Your Boyfriend” ήταν άμεσο, κατανοητό, σχεδόν προσωπικό - ακόμη κι αν ήσουν απλώς ένας έφηβος στο λύκειο.
Οπότε ναι, μπορεί τα riffs των Ramones να μην είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο, αλλά η στάση τους είναι σχεδόν αδύνατο να αντιγραφεί. Οι περισσότεροι δεν θα τολμούσαν καν να κινηθούν με τέτοια ωμότητα. Εκείνοι, όμως, ανέβαιναν στη σκηνή έτοιμοι να τα δώσουν όλα - ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι τίποτα δεν θα ακουγόταν τέλειο. Και κάπου εκεί κρύβεται όλη η ουσία.
Πηγή: esquire.com.gr
